Vorige
Blog

De eerste vrouw: "Zo bijzonder ben ik niet, iedereen moet z’n mannetje kunnen staan"

Als vrouw in de bouw val je op. Minder dan voorheen, want de bouwsector wordt steeds diverser, maar je blijft een vreemde eend in de bijt. Ik werk nu 30 jaar in de civiele techniek en ben niet anders gewend dan de eerste vrouw te zijn. Zo was ik eerder in mijn carrière de eerste vrouwelijke KAM-coördinator, tendermanager en operationeel projectmanager HDD en sinds een week ben ik de eerste vrouw die leiding geeft aan de afdeling Bedrijfsbureau van Dura Vermeer Infra Regio Zuid West. Toch verschilt mijn ervaring niet bijster veel van dat van een man. Wil je het ver schoppen, dan zal je je mannetje moeten staan en je werk goed moeten doen.

Grijze pantalons

Ik was 19 toen ik de civiele sector inrolde. Ik was net gestopt met de modevakschool, en had geen idee wat ik wilde gaan leren. Mijn moeder stuurde me op mijn fiets naar het lokale uitzendbureau en zo kwam het dat ik geheel bij toeval in de wegenbouw belandde. De eerste periode op kantoor liep ik rond in mijn zelfontworpen modevakschooloutfits, maar die verruilde ik al snel voor grijze pantalons en fantasieloze platte schoenen. Ik kwam als meisje in een conservatieve mannenwereld terecht en wilde niet nog meer opvallen dan ik al deed.

Indringer

Sindsdien heb ik in allerlei functies mijn plek kunnen verwerven tussen de mannen. Net als iedere nieuwkomer moest ik bewijzen dat ik het werk aan kon. Als vrouw werd ik wel extra op de proef gesteld, zowel als persoon als in mijn werk. Ik kan me voorstellen dat ik als indringer werd ervaren. Een verstoorder van de gevestigde orde, waarbinnen het uitwisselen van foute plaatjes en vrouwonvriendelijke grappen algemeen gangbaar is. Ik heb mezelf nooit als een bedreiging gezien, of de omgangsvormen in een groep willen veranderen. Sterker nog: ik kan een goede vrouwonvriendelijke grap wel waarderen. Of zelf navertellen. Ik heb me nooit anders gevoeld dan de mannen om me heen, ook al werd ik vaak wel als zodanig gezien. Op iedere plek is het goed gekomen: we wennen aan elkaar als collega’s en de samenwerking was altijd vruchtbaar en vaak heel gezellig.

Tegenpolen verrijken elkaar

Als vrouw in de mannenwereld heb je zelf in de hand hoe het je vergaat, net als daarbuiten. Zelf vind ik het heerlijk om met mannen te werken. Ik zit niet voor niets al mijn hele volwassen leven in de civiele branche. Van nature ben ik een flapuit, net als veel mannen om mij heen. Ik houd van duidelijkheid en resultaten halen. En dat is waar het in deze sector om draait.

Tegelijkertijd merk ik dat meer vrouwelijke impuls een verrijking voor de bouw is. Vrouwen doorbreken de machocultuur, waardoor er meer bespreekbaar wordt. Bovendien laten ze een ander geluid horen; nieuwe perspectieven bieden nieuwe mogelijkheden. Ze verbreden onze horizon. Als manager Bedrijfsbureau bij Dura Vermeer zal ik die vrouwelijke ‘touch’ dan ook zeker niet achterwege laten. Ik wil dat dit de leukste afdeling van Dura Vermeer is en iedereen hier het beste uit zichzelf kan halen. Zo behaal je met elkaar de beste resultaten.

Iedereen wordt op de proef gesteld

Het heeft wat jaren gekost voordat ik die grauwe garderobe in de kast heb laten hangen. Tegenwoordig kleed ik me weer zoals ik wil, en daar voel ik me prettig bij. De ervaring leert: grijze pantalons zetten geen zoden aan de dijk. Niet zoals een no-nonsense mentaliteit dat wel doet: gewoon je werk goed doen, en zeggen wat je wilt van jouw collega’s en de organisatie. Word je uitgedaagd? Trek het je niet persoonlijk aan, incasseer een grap en deel ook eens iets uit. Neem niet bij voorbaat al een slachtofferrol aan. Dan gooi je de handdoek in de ring en dat is zonde. Blijf ook niet hangen in de man-vrouw-tweedeling, want daar maak je het verschil alleen maar groter mee. Als je alles uit jezelf wil halen, zal je moeten knokken. Dat geldt voor ons allemaal.

Deel deze pagina

Maak meer carrièrestappen

Bekijk onze openstaande vacatures of lees meer over onze projecten.