Alles bespreekbaar houden zorgt voor de beste samenwerking

Twee jaar lang deelden de gemeente Den Haag en Dura Vermeer één projectlocatie in de wijk Bohemen. Ze liepen bij elkaar naar binnen, stelden hun vragen aan elkaars bureau en losten de meeste dingen samen op voordat die uitgroeiden tot een probleem. Ondergronds verving het team ruim 3.800 meter riool, bovengronds ging de openbare ruimte op de schop. Daarbij werden drie projecten samengevoegd tot één project van in totaal zo'n 13 miljoen euro. Maar vraag Jury van Vliet, directievoerder bij de gemeente Den Haag en Ben Kersbergen, hoofduitvoerder bij Dura Vermeer, hoe het project verliep, dan beginnen ze niet over techniek, maar over hun samenwerking. ‘Harmonieus’ noemen ze die. En ondanks dat er extra werk is uitgevoerd en de contractuele einddatum december 2026 was, rondden ze het project al af in oktober.

Oneens zijn en toch samen een bakkie koffie

Ben, hoofduitvoerder bij Dura Vermeer, loopt al wat jaren mee in het vakgebied: “In mijn rol word ik vaak pas gebeld als het al vastloopt,” zegt hij. “Een groot deel van mijn werk is projecten weer op gang helpen waar mensen er onderling niet uitkomen.” In Bohemen was dat niet nodig. Dat kwam door de keuzes die hij samen met Jury, directievoerder bij gemeente Den Haag, al in het begin maakte. Dat zat bijvoorbeeld in de overleggen: techniek en financiën werden besproken in aparte vergaderingen. Ben legt uit waarom dat helpt: “Als financiële punten blijven liggen, loopt de spanning op en verdwijnt de zin om buiten een stap harder te lopen. Door de gesprekken te scheiden bleef het werk gewoon het werk.” Jury knikt instemmend: “Je kunt het daardoor echt oneens zijn en daarna gewoon samen een bakkie koffie drinken.” “We zijn inderdaad altijd op goede voet gebleven, ook al waren we het zakelijk soms niet met elkaar eens”, bevestigt Ben.

Doortesten met klinkers tot het lukt

Dat oneens zijn kwam ook zeker voor. Toen bij de werkzaamheden oude klinkers vrijkwamen, ontstond er een stevig gesprek. De stenen hadden flinke maatverschillen. Ze waren gebakken in een tijd toen dat nog niet zo precies ging en machinaal verwerken lukte daarom eerst niet. Voor Dura Vermeer was nieuw materiaal aanvoeren de makkelijkste weg. "Een vereiste van ons is dat het machinaal te verwerken is, maar we kregen het gewoon niet voor elkaar." zegt Ben. "We wilden eigenlijk voorstellen om nieuw materiaal toe te passen en deze klinkers ergens anders in te zetten. Alsnog duurzaam, maar dan op een andere plek."

De gemeente hield voet bij stuk. Dit materiaal moest in de wijk blijven. "Onze wens om duurzaam te werken is groot," vat Jury de lijn samen. "Dat kost soms geld. Maar daar hadden we dan gewoon een gesprek over. Dat zijn de gesprekken die in het werk horen." Dura Vermeer bleef daarom doortesten tot er een methode was. Eerst met dik karton, dat door de regen verweekte. Daarna met een dun, verend kunststofvel tussen de stenen dat de hoogteverschillen opving. Er werd een leverancier bij gezocht die het kon maken. Het lukte, en de oude stenen liggen er nu goed bij in de parkeervakken. "Een mooi voorbeeld van hoe je samen tot een oplossing komt," zegt Jury.

Op elkaar kunnen bouwen en in gesprek blijven

Ook in het dagelijkse werk bleek hoe de projectteams op elkaar konden bouwen. “De uitvoerders van Dura Vermeer werkten secuur tot in de puntjes en telkens als we iets narekenden, klopte het.” Daardoor hoefde Jury niet overal bovenop te zitten. Andersom wist Ben zich verzekerd van een opdrachtgever die zijn vragen meteen oppakte, zodat niets bleef liggen en het werk door kon. Financiën bleven door de gescheiden overleggen ook altijd bespreekbaar. Doordat het materiaal vooraf werd ingekocht, financierde Dura Vermeer op een gegeven moment een flink bedrag voor. Ben bracht dat in het overleg ter tafel en liet zien waar de pijn zat. De gemeente stemde in met betaling per twee weken. "Wat jullie hebben gemaakt, daar hebben jullie recht op," zegt Jury. "Als dat een fijne oplossing is, dan is dat geen probleem."

De bewoners centraal

Al die tijd bleven de bewoners in de wijk het uitgangspunt. Naar buiten toe spraken gemeente en aannemer met één stem. Hun omgevingsmanagers overlegden samen, ook op locatie, en een bouw-app hield bewoners wekelijks op de hoogte van wat er gebeurde en wat eraan kwam. Er gingen nooit meer dan drie straten tegelijk open, want anders werd de overlast te groot. “En voordat de buitenriolering werd vervangen, zijn op specifieke locaties eerst de huisaansluitingen in de straat opgezocht en de afvoeren vanuit huis tijdelijk gewaarborgd, zodat er in de woningen geen problemen konden ontstaan, zoals wateroverlast. Nadat de buitenriolering was vervangen, zijn de woningen aangesloten op de nieuwe afvoerbuis,” licht Ben toe.

Altijd mét elkaar

Ze konden het grondig oneens zijn, hun standpunt onderbouwen en er dan samen harmonieus uitkomen. "We hebben nooit tegenover elkaar gestaan," zegt Jury. "We stonden altijd mét elkaar." Ben is ook trots op de teams: mensen kregen de ruimte om zich te ontwikkelen, er liepen stagiairs en trainees mee, en niemand viel om onder de druk. Jury kijkt naar de planning: “Ondanks de omvang van het werk, 22 straten, zijn we dus twee maanden eerder klaar dan de contractuele verplichting. Een deel van die rust was vooraf ingebouwd. Tussen de gunning en de eerste schop in de grond zat een ruime voorbereidingstijd van vier maanden.” Dura Vermeer zette er direct twee uitvoerders op. "Daardoor konden we veel vragen stellen en problemen voorzien voordat ze problemen werden," vult Ben aan. Inmiddels is de wijk opgeleverd. Terugkijkend trekken beiden dezelfde conclusie: een project slaagt doordat opdrachtgever en bouwer gezamenlijk verantwoordelijkheid nemen voor het resultaat: een toekomstbestendige buurt waar sámen aan gebouwd is. Ondanks dat ze beiden veel spreken over ‘geluk’ hebben met elkaar en dat het ‘ook gewoon goed klikte’, zien zij een samenwerkingsmanier en werkproces die over te nemen is in nieuwe projecten. Misschien heeft het toch wat minder met geluk te maken en wat meer met een combinatie van werkervaring, expertise en een respectvolle, open en transparante manier van met elkaar omgaan binnen een complex binnenstedelijk project. Voor beiden voor herhaling vatbaar? “Ja! En we vinden het vooral belangrijk dat het écht een teamprestatie was!” glimlachen ze.