Het retourproces van … Irma Brookhuis
Dertig jaar uit beeld, nooit uit het hart
"Ik heb dertig jaar lang gehoopt dat die ene vacature voorbij zou komen." Irma Brookhuis (60) zegt het zonder aarzeling. Na haar eerste dienstverband bij Dura Vermeer werkte ze vijftien jaar bij de NS en vijftien jaar in de zorg. Een hele andere wereld. Ze vertrok omdat ze nieuwe ervaringen wilde opdoen. Na dertig jaar zit ze weer helemaal op haar plek. Haar terugkeer voelde als thuiskomen. Irma is één van de vele collega's die ooit vertrok en bewust terugkeerde.
Irma begon op haar achttiende bij het toenmalige Thomasson Dura in Hengelo, destijds nog een veel kleinere organisatie dan nu. In 1998, na de fusie met Vermeer, verdween de naam Thomasson uit de bedrijfsnaam. "Ik ben begonnen als telefoniste en receptioniste. Ik kreeg de kans om opleidingen te volgen en mezelf verder te ontwikkelen. Na ongeveer acht jaar was ik toe aan een volgende stap. Ik wilde graag secretaresse worden, maar die mogelijkheid was er op dat moment niet." Met tegenzin besloot Irma daarom haar geluk elders te zoeken. "Met pijn in mijn hart ben ik weggegaan. Dura Vermeer zat toen al in mijn hart." Wat volgde was een indrukwekkende loopbaan buiten Dura Vermeer. Ze werkte vijftien jaar bij de NS, onder andere als een van de eerste conductrices van Nederland, en vervolgens vijftien jaar in de zorgsector, waar ze bestuurders ondersteunde.
Altijd in beeld
Hoewel haar carrière zich elders afspeelde, verdween Dura Vermeer nooit uit haar gedachten. "Ik heb altijd aan Dura Vermeer gedacht. Altijd gekeken of er ergens een vacature voorbijkwam die bij mij zou passen. Dat gevoel werd versterkt doordat ook mijn vader bij Dura Vermeer had gewerkt. Misschien zit het daardoor nog dieper. Ik ben er eigenlijk mee opgegroeid. Het familiegevoel, de collega's, de sfeer; dat is altijd blijven hangen." Zelfs toen ze voor haar werk jarenlang naar Nunspeet reed, bleef Irma onderweg het kantoor in Hengelo volgen. "Ik zag verbouwingen, verhuizingen, veranderingen. Ik wist eigenlijk precies wat er gebeurde."
Eén vacature veranderde alles
Toen Irma rond haar vijftigste de balans opmaakte, stelde ze zichzelf een belangrijke vraag: wil ik dit werk blijven doen tot mijn pensioen? Ze besloot haar cv weer eens bij te werken en zich in te schrijven bij vacaturesites. Tijdens een vakantie in Italië verscheen plotseling een vacature op haar telefoon: directiesecretaresse bij Dura Vermeer in Hengelo. "Ik zat letterlijk rechtop in bed."
Terug in Nederland solliciteerde ze direct. “De procedure was eigenlijk al afgerond. Er waren gesprekken geweest met andere kandidaten. Maar gelukkig vond HR dat ik toch nog uitgenodigd moest worden." Tijdens het gesprek besloot ze volledig eerlijk te zijn. “Ik zei gewoon: ik wil hier werken. Ik wil terug naar Dura Vermeer." Een assessment, een tweede gesprek en een paar dagen later kwam het verlossende telefoontje.
Alsof ik nooit was weggeweest
Na dertig jaar afwezigheid zou je verwachten dat veel veranderd is. Natuurlijk groeide Dura Vermeer uit tot een veel grotere organisatie, maar het gevoel bleek verrassend vertrouwd. "Het voelde alsof ik nooit was weggeweest. Wat me direct opviel was de persoonlijke aandacht. De onboarding was ontzettend goed geregeld. Nog voordat ik begon, ging ik al koffiedrinken met mijn toekomstige collega's. Daardoor stap je op je eerste werkdag niet als vreemde naar binnen." Maar vooral de cultuur herkende ze meteen terug. "Dat warme gevoel, die toegankelijkheid en dat respect voor iedereen. Dat is precies hetzelfde gebleven."
Je doet ertoe
Juist doordat ze dertig jaar buiten Dura Vermeer werkte, leerde Irma het bedrijf nog meer waarderen. "Ik heb in totaal andere werelden gewerkt. Daardoor zie je pas wat voor fijne werkgever Dura Vermeer eigenlijk is. En dat gaat verder dan arbeidsvoorwaarden. Je wordt hier gezien. Je mening telt, ongeacht welke functie je hebt: je doet ertoe. Dat gevoel ervaar ik vandaag de dag nog steeds. Ik ga nog steeds elke dag met veel plezier naar mijn werk.”
Boodschap aan oud-collega's
“Wat ik zou willen zeggen tegen oud-collega's die twijfelen over een terugkeer? Kom gewoon eens praten. Drink een kop koffie. Kijk wat er mogelijk is." Zelf is ze het levende bewijs dat een terugkeer nooit te laat is. "Ik ben dertig jaar onderweg geweest en toch weer teruggekomen. Het voelt nog steeds als een warm bad. Je wordt gewaardeerd, je telt mee en je voelt je welkom." Of, zoals ze zelf zegt: "Soms ontdek je pas hoe bijzonder een plek is, wanneer je er een tijd niet bent geweest."