Van leerling-timmerman naar projectleider: ‘Als je binnen Dura Vermeer Heyma je kansen pakt, kun je heel ver komen’
‘Gewoon lekker timmeren’, dat was de enige ambitie van Frank Boersma toen hij op 19-jarige leeftijd als leerling-timmerman begon bij Dura Vermeer Heyma. Een leidinggevende functie? Dat was niets voor hem. Nu, ruim twintig jaar later, maakt hij de stap naar projectleider. “Ik had dit nooit van mezelf verwacht, maar ik heb alle kansen én het vertrouwen gekregen om me te ontwikkelen.”
De ambitie om door te groeien, had Frank Boersma niet toen hij in 2006 als 19-jarig ‘jochie’ voor het eerst de drempel overstapte bij Dura Vermeer Heyma. “Ik wilde gewoon lekker mijn timmerdingetje doen. Dat was genoeg.” Een kantoorbaan leek hem niks. “Ik zei altijd stellig: ik ga nooit naar binnen. Blijkbaar had ik het bij het verkeerde einde”, lacht hij. De keuze voor de plaatsing bij Dura Vermeer werd destijds gemaakt door zijn opleidingsbedrijf. Het bleek een wereld van verschil ten opzichte van de kleine aannemer waar Frank voorheen werkte. “Ik ging van de plaatsing van dakkappellen van een paar duizend euro naar de bouw van complete nieuwbouwwijken. Ik vond het supergaaf.”
Maar, een warm bad was het niet, herinnert Frank zich. “Heyma was vlak voor mijn plaatsing overgenomen door Dura Vermeer. De sociale en laagdrempelige cultuur die ik nu zo waardeer, moest nog ontstaan. Op de bouwplaats heerste een harde, afstandelijke sfeer.” Hij kon toen nog niet weten dat juist die ervaring hem zou vormen tot de leidinggevende die hij nu is: iemand die ervoor zorgt dat iedereen op de bouwplaats zich gezien en gewaardeerd voelt. “Het vertrouwen van mijn werkgever en naaste collega’s is uiteindelijk doorslaggevend geweest in het pad dat ik in mijn loopbaan heb bewandeld. Dat wil ik anderen nu op mijn beurt ook bieden.”
Potentie
Het begon allemaal bij de vraag of Frank in 2012 voorman wilde worden toen zijn collega uitviel wegens ziekte. “Mijn leidinggevende zag in mij de potentie om het team mee te nemen in de werkzaamheden.” Een compliment dat Frank niet in de koude kleren ging zitten. “Ik besloot ondanks mijn eigen twijfels de kans vol energie te omarmen.” Het ging hem naar eigen zeggen verrassend goed af. Zo goed, dat zijn leidinggevende opperde om een avondopleiding tot uitvoerder te volgen. Maar studeren na werktijd? Niet zelf timmeren, maar leidinggeven? Bescheiden twijfelde Frank of dat aan hem wel was besteed. “Mijn angst was dat de verantwoordelijkheid te groot was.” Het was wederom het vertrouwen van zijn leidinggevende en collega’s dat hem aanspoorde de stap toch te zetten. “Ze uitten zoveel geloof in mij als persoon en mijn vaardigheden, dat ik er nieuwsgierig van werd. Deze uitdaging kon ik niet laten liggen.”
Het bleek het startschot voor een klim op de carrièreladder die niet meer is gestopt. Met zijn uitgebreide technische kennis en ervaring hoe te communiceren op de bouwplaatsen waar hij zelf jarenlang had rondgelopen, ontwikkelde Frank zich stap voor stap verder als professional en persoon. En die verantwoordelijkheid? Die bleek helemaal niet zo zwaar te wegen op zijn schouders. “Het was wel flink wennen aan een nieuwe dynamiek”, geeft hij toe. “Ik was niet alleen meer verantwoordelijk voor mijn eigen werkzaamheden, maar moest ook collega’s aansturen en ervoor zorgen dat zij hun werk goed konden uitvoeren. Gelukkig leerde ik al snel dat ik er nooit alleen voor stond.” Naar eigen zeggen droeg ‘iedereen’ een steentje bij aan zijn ontwikkeling. Van ervaren leidinggevenden die hun lessen deelden, tot collega-uitvoerders die dezelfde stappen hadden doorlopen en vaklieden op de bouwplaats. “Ik ben nooit in het diepe gegooid.”
Familiebedrijf
Van uitvoerder groeide Frank door naar de rol van hoofduitvoerder om vervolgens door te stromen naar bouwplaatsmanagement. “Ik kreeg de smaak te pakken. Waar ik voorheen werd aangespoord door een ander, nam ik vanuit het groeiende vertrouwen in mezelf uiteindelijk zelf initiatief om door te groeien.” Dit in de vorm van opleidingen, maar ook het gewoonweg uitspreken van ambities. “Als je binnen Heyma kenbaar maakt wat je wilt, word je daar actief in ondersteund. Zelfs de directeur moedigde mij actief aan.”
Het is precies wat Frank zo aanspreekt binnen Dura Vermeer Heyma: de persoonlijke cultuur. “Het voelt echt als een familiebedrijf. Iedereen is gelijkwaardig, je bent nooit een nummer, er is interesse in de mens achter het werk en je hebt de vrijheid om je werk uit te voeren zoals jij dat goed acht.” Frank benadrukt dat nieuwe mensen, in tegenstelling tot toen hij begon, dus wél in een warm bad terechtkomen. “Wat dat betreft heeft de cultuur zich hier net zo hard ontwikkeld als mijn carrière”, grapt hij.
Sterke teams
Gaandeweg ontdekte Frank dat zijn echte kracht niet in de techniek zit, maar in het begeleiden en organiseren zodat anderen hun werk zo goed mogelijk kunnen uitvoeren. Een ontwikkeling die hem als in eerste instantie ‘stugge timmerman’ verraste. “Als iemand op mijn negentiende had gezegd dat ik een verschuiving zou maken van harde techniek naar people managen, had ik gezegd dat hij niet goed bij zijn hoofd was.” Bij elke carrièrestap raakte hij verder verwijderd van de bouwplaats. Iets waar hij nog geen seconde spijt van heeft gehad. “Ik kwam er steeds meer achter dat mijn voldoening vooral komt uit het coachen van anderen en het creëren van sterke teams.”
Want een sterk team maakt een sterk eindresultaat. “Als bouwplaatsmanager moet ik kunnen vertrouwen dat de mensen op de bouw de juiste beslissingen nemen. Dat lukt alleen als ik mijn teams stimuleer het beste uit zichzelf te halen. Als één iemand groeit, groeien we samen mee.” Het type mens dat bij Heyma past, is volgens Frank dan ook een teamspeler. “We zijn geen bedrijf van blufkikkers en borstkloppers. Iedereen beseft dat we elkaar nodig hebben om tot een eindresultaat te komen waar we trots op zijn. Van timmerman en calculator tot uitvoerder en projectleider.”
En of je nu als timmerman letterlijk meebouwt of als bouwplaatsmanager verantwoordelijk bent voor de organisatie; Frank ondervond zelf dat de trots op het eindresultaat iedereen toebehoort. “Als ik met mijn vrouw en kind langs een afgerond project loop, ben ik nog net zo trots als vroeger. We laten samen iets moois en blijvends achter voor de toekomst.”
Projectleider
In september begon Frank als projectleider. “Dat had ik als leerling-timmerman niet durven dromen.” Opnieuw moet hij zijn weg vinden in een nieuwe functie. Iets waar hij met veel enthousiasme naar uitkijkt: “Ik ga elke dag met plezier naar mijn werk omdat ik zoveel kansen krijg om mezelf te blijven uitdagen. Vervelen is er nog geen dag bij geweest. Ik kijk enorm uit naar het begeleiden van meerdere projecten tegelijkertijd, met elk hun eigen uitdagingen en teams.” Zijn streven is om te blijven focussen op een ‘positieve vibe’. Zowel op kantoor als op de bouw. “Als projectleider sta ik natuurlijk op een grotere afstand van de bouwplaats, dus ik ga de komende tijd uitzoeken hoe ik daar mijn eigen sausje over kan gieten.”
Of projectleider zijn eindstation is, weet hij nog niet. “Eerst maar eens kijken hoe leuk ik dit vind”, stelt hij nuchter. “Doorgroeien kan altijd nog.” Het is, samen met de fijne werksfeer, dé reden dat Frank na twintig jaar nog altijd op de juiste plek zit. “Waarom zou ik kijken of het gras aan de overkant groener is als ik hier al mijn ambities kan waarmaken?” Een plek in de directie ligt voor de projectleider niet voor de hand. Daarvoor staat hij te graag met beide benen in de bouwpraktijk. Maar dat het een realistisch toekomstbeeld is, daar twijfelt hij niet aan. “Dat is toch gaaf? Als je binnen Heyma je kansen pakt, kun je heel ver komen. Ik ben trots dat ik er altijd vol voor ben gegaan. En wie weet waar ik over een paar jaar sta.”